KURSI IRENG (NOVEL BASA JAWA) #1
.jpg)
Gombang ndekep wetenge. Raine katon bekah-bekuh sajak ngampet rasa
luwe. Wis telung dina iki wetenge durung kelebon upa. Wingi sore pancene wis
kelebon tela mentah anggone ndhokeri ing tegale Wa Kasan. Saiki dheweke ora
wani mrana maneh, awit mesthi wae Wa Kasan muring-muring marga tandurane kang
durung wayahe dipanen rusak bosah-baseh marga didhukiri.
Arep bali mulih ora wani. Isih
kelingan bapake nggawa pecut ngusir dheweke. Gombang ora nyalahke bapake. Awit
kabeh mau pancen dheweke sing salah. Wis luwih saka etungan sepuluh dheweke
konangan nyolong dhuwite kancane ing sekolahan. Marga saka iku uga dheweke
kongsi nunggak sekolahe kaping telu. Kamangka yen ora nunggak, kudune dheweke
iku wis lulus SMP taun iki.
Gombang isih ungkep-ungkep ing gubug
pinggir alas. Arep metu menyang padesan wis rumangsa isin marang tangga teparo.
Wiwit wektu kuwi niate gembleng. Ora arep bali mulih menyang desane yen ora
bisa urip mapan lan kajen ing desane.
Angin ketiga isih dawa. Katon bulan
tanggal telulas bunder sanduwure gunung Lawu. Gombang kethap-kethip nyawang
lintang. Dumadakan panyawange tumuju menyang kali Walikan. Kali kang ngerang
ing mongsa ketiga iku katon ana klebate pawongan. Tenan, bareng disetitekne,
ana sawijining kaki-kaki lumaku nyedhaki watu banjur lungguh sila. Kaki-kaki tuwa mau agahan
nyumet padupan sinambi komat-kamit maca mantra. Sawatara wektu banjur katon
padhang kaya dene ana petromake kang muncul saka watu gedhe sangarepe. Gombang
ngucek-ucek mripate. Dheweke kaya-kaya ora precaya marang sing diprangguli
wengi kuwi. Najan wedi, alon-alon dheweke nyedhaki kaki-kaki mau. Gombang
mesthekake lamun sing ana ngarepe kuwi manungsa temenan dudu bangsane lelembut.
Saka watu gedhe mau banjur muncul
keris lan pusaka liyane kang jumlahe pirang-pirang. Gombang eram banget. Kok ya
bisa saka watu muncul barang arupa gegaman. Kaki-kaki tuwa mau banjur mbutel
gegaman mau kanthi mori putih. Sawise tumata brukut, buntelan dibopong tangan
loro banjur lunga saka papan kono. Gombang ngetut lakune kaki-kaki mau saka
jarak sawetara. Jroning batin Gombang wis duwe tekad ora wedi mati. Upama sing
ditut mau bangsane lelembut kang bakal gawe cilakane dheweke ya ora arep
keduwung. Kabeh dipasrake marang lelakon kang bakal dumadi. Gembleng tekad
manungsa pancen terkadhang ora bisa dipepalang dening apa wae. Semono uga
tumrap Gombang. Awit dheweke wis rumangsa dadi manungsa sing ora guna, utamane
ing keluwargane. Wis ping bola-bali dheweke diusir dening bapak simboke,
apadene sedulur-sedulure. Dheweke dianggep uwuh sing gawe rereged lan gawe
jijik marang sapa wae.
“Aku trima kelangan ndhog siji
tininbang duwe anak kaya kowe, minggat saka ngomah kene!” ngono undhamanane
bapake marang dheweke. Ora wurung Gombang klakon lunga tenan. Ananging yen
dinalar apa kabeh mau saka salahe dhewe? Wiwit cilik dheweke ora kenal agama.
Bapak simboke ya ora nindake ibadah sanajan ing KTP-ne agamane katulis Islam.
Malah, bapake saben dinane adol daging asu. Kamangka miturut agama Islam,
daging asu mau mujudage daging karam sing ora kena dipangan dening muslim.
Yen dheweke wani tumindak nyolong
ing sekolahan iku ya dudu salahe dhewe. Sasuwene iki dheweke ora tau diwenehi
sangu dening bapak simboke. Kamangka kanca-kancane racake padha sangu. Yen
wayah ngaso, dheweke mung trima nonton yen kancane jajan panganan ing kantin
sekolah. Jenenge bocah, sapa sing ora kepingin jajan? Kamangka dheweke ora duwe
dhuwit. Mula, ora ana cara liya kajaba nyolong dhuwite kancane. Sabenere
anggone tumindak nyolong wis suwe tur ya wis ora kepetung maneh. Gombang wis
kerep diskores awit saka tumindake mau. Malah seminggu kepungkur bapake ya
diundang menyang sekolahan awit saka tumindake Gombang iku.
“Kowe ngapa kok mbukaki tasku,
Mbang?” pitakone Wuri ngagetake Gombang. Tangane sing nyekethem dhuwit banjur
dibleseke sak kathok.
“Dhuwitku dicolong Gombang! Dhuwitku
dicolong Gombang!” pambengoke Wuri kang gawe kawigatene kanca-kancane.
Bocah-bocah sing padha ngaso ana plataran banjur mlebu kelas meneh. Kasusul Bu
Yuni sing uga mireng pambengoke Wuri mau.
“Ana apa, Wur?” pitakone Bu Yuni.
“Gombang mendhet arta kula, Bu.”
“Bener apa sing diomongake Wuri
kuwi, Mbang?” pandangune Bu Yuni nlesih. Ananging Gombang ora wani wangsulan
apa-apa.
“Yen ora kleru wis kaping sepuluh
iki kowe konangan nyolong dhuwite kanca-kancamu. Kok kowe ora kapok-kapok, ta
Mbang? Ayo, kowe ngaku ora!”
Ora wurung Gombang ngakoni kabeh apa
sing ditindakake, yaiku nyolong dhuwite Wuri.
Marga Gombang wis dielikake
bola-bali ora mari anggone colong jupuk, sidane pehak sekolah ngetokake
Gombang.
Pikire Gombang wis kepleng. Dheweke
ora bakal mulih menyang omahe lamun durung bisa urip mukti. Dheweke bakal
nuduhake marang sapa wae lamun bocah ditoke saka sekolahan dan uga ditundhung
minggat dening wong tuwane pisan bisa urip mulya ing tembe mburine. Najan
kanthi urip jroning dalan peteng bakal dilakoni sing baku dheweke ora dingo
dolanan dening sapa wae.
Gombang isih ngetutake kaki-kaki
tuwa mau. Lakune nurut dalan rumpil sapinggire alas lan tegalan. Ing sawijining
gubug tuwa kaki-kaki mau tumuju. Sawise mbukak lawang kaki-kaki tuwa agahan
mlebu gubuge. Mapane gubug mau kepara ana nglemah sing rada dhuwur. Dene
platarane rada jembar. Cakrike gubug beda karo gubug-gubug liyane. Wujude kaya
omah joglo nagging mung cilik. Gombang age-age nyedhak. Liwat gedhege gubug
sing wis pating cromplong, Gombang bisa ngawasake apa sing ditindake dening
kaki-kaki tuwa mau.
0 Response to "KURSI IRENG (NOVEL BASA JAWA) #1"
Post a Comment